Voor mijzelf is het inmiddels jaren geleden dat het gebeurde. De dag waarop ik zonder directe aanleiding door me heel voelde gaan ‘Ik had het niet willen missen’.
Ehhh, wat had ik niet willen missen?
Het duurde even voor ik me realiseerde wat ik dan precies niet had willen missen.
Want wat ik niet had willen missen was het verlate rouw- en veranderproces waar ik in vele jaren voor die dag doorheen was gegaan.
Dat proces dat ik honderdduizend maal honderdduizend maal heb vervloekt.
Dat ik heb gehaat.
Dat me elke keer als ik dacht ermee klaar te zijn weer naar beneden sleurde.
Dat proces waar maar geen einde aan leek te komen.
Dat me keer op keer bang maakte.
Boos. Verdrietig. Wanhopig.
Dat me keer op keer naar een einde deed verlangen.
Of naar het einde.
Ik lijk wel gek
Van dat proces voelde ik ineens ‘Ik had het niet willen missen.’
Ik lijk wel gek. Of misschien ben ik wel gewoon gek geworden.
Ik had het niet willen missen
En toch: steeds weer hoor ik het Verlaat Verdriet-ers zeggen die hun proces helemaal zijn aangegaan. ‘Ik had het niet willen missen.’
Aanknopingspunten
Beschrijf in een paar zinnen (maximaal drie) wat betekent voor jou ‘verlaat rouwproces?
©Kenniscentrum Verlaat Verdriet 2026