Een pelgrimstocht van liefde, verlies en veerkracht.
Mijn verhaal over de Camino bestaat uit twee delen.
Twee momenten in de tijd.
Twee stemmen van dezelfde weg.
Mijn eerste woorden schreef ik vóór vertrek; een verzameling van verwachtingen en aannames.
Over rouw, onverwachte ruptuur en de Camino als ritueel.
Ik dacht dat deze tocht zwaar zou worden. Fysiek, maar vooral innerlijk.
Een lange weg door Verlaat Verdriet, waarin elke stap een confrontatie zou zijn.
De woorden die volgen, schreef ik bij thuiskomst.
Geen vooruitblik meer, maar een weerslag.
Terugkijken met andere ogen.
Want wat mij misschien wel het meest verraste, was dit: het proces was veel minder zwaar dan verwacht.
Niet omdat het oppervlakkig bleef, maar omdat het dragen lichter werd door het lopen zelf.
Het werd een spirituele reis.
Door eenvoud.
Door ontmoeting.
Door stilte.
Door regen.
Door schoonheid.
Door verlichting.
Waar het eerste blog spreekt vanuit voorbereiding en verwachting, spreekt het tweede vanuit ervaring en verwondering.
Samen vertellen ze één verhaal: dat van een weg die niet wegneemt wat er is, maar het anders laat ademen.
De Camino heeft mij geen antwoorden gegeven.
Hij heeft mijn vragen laten oplossen in mijn voetstappen.
Maar hij heeft iets essentieels bevestigd:
Hindernissen geven ons vleugels.
(Nikolaj Gogol)
Niet omdat ze verdwijnen, maar omdat we leren ermee te lopen.
Et Suseia!
Deel 1: Voorbereidingen van de Camino
Deel 2: Reflectie na de Camino
(C) kenniscentrum Verlaat Verdriet 2026