In de afgelopen tijd is een aantal keren mijn aandacht gevraagd door en voor partners van Verlaat Verdriet-ers. Deze partners lopen vast in de relatie met hun Verlaat Verdriet-er. Ze hebben het gevoel (mede)drager te zijn van het weggestopte en ontkende verdriet van hun geliefde.
Je staat er als partner van een Verlaat Verdriet-er bij en je kijkt ernaar. Je ziet het gebeuren. Het vroege verlies speelt weer op. Het leek zo goed te gaan. Soms al een tijd lang.
En dan, ineens, lijkt de winst die er was weer helemaal verdwenen te zijn.
Je ziet patronen terugkomen waarvan je dacht dat die ‘overwonnen’ waren. Of in ieder geval niet meer zo overduidelijk en hinderlijk aanwezig.
Je geliefde trekt zich weer terug in zichzelf.
Lijkt weer onbereikbaar te zijn geworden.
Afwezig. Kortaf. Onrustig. Koppig. Snel geïrriteerd. Moedeloos. Gedeprimeerd. Depressief.
Rupsje-nooit-genoeg.
Partner
Als partner voel je je dan machteloos. Je vraagt je af: ‘Komt dat nou echt allemaal dáár van? Dat kan toch niet waar zijn?’ En denkt ‘Kom op zeg. Blijf er niet zo in hangen. Ga wat doen.’
Ondertussen wil je eigenlijk toch je partner helpen.
Maar hoe?
Je wilt graag oplossingen aandragen.
Maar welke?
En wat doe je als je partner weer eigengereider is dan ooit en je steeds te horen krijgt ’Laat me toch met rust. Ik red mezelf wel.’
Of je weet al zo lang je je partner kent dat er iets niet klopt. Je vermoeden dat dit iets te maken heeft met het vroege verlies van haar/zijn ouder is in de loop van de jaren alleen maar sterker geworden.
Maar wat kan je daarmee als je geliefde stug volhoudt
‘Dat is het niet.’
‘Daar heb ik geen last van.’
‘Dat is al zo lang geleden.’
Of
‘Wat heb ik daar aan? Dat verandert er toch niets aan.
Ik krijg mijn moeder/mijn vader er niet mee terug.’
Aanknopingspunten
Wat betekent voor jou: ik moet mezelf redden?
©Kenniscentrum Verlaat Verdriet 2026