Vroeger werden kinderen niet bij een uitvaart betrokken. Ze werden niet als nabestaanden gezien. Ook niet als het kind een gezinslid verloor. Een ouder. Of een broertje. Of een zusje.
Wel werd er tegen ze gezegd ‘Hoe gaat het met je moeder?’. ‘Zorg maar goed voor je vader.’ ‘Lief zijn, hoor! Je moeder/je vader heeft het moeilijk.’
Kinderen zijn kinderen.
Maar: kinderen zijn ook mensen.
Kinderen horen erbij.
Nu
Tegenwoordig gaat dat anders. Kinderen worden meer bij de uitvaart betrokken. Ze mogen de kist beschilderen. Ze mogen tekeningen maken. Ze mogen ballonnen oplaten. En soms mogen kinderen ook gewoon bij de uitvaart iets zeggen.
Kinderen zijn mensen.
Maar: kinderen zijn ook kinderen.
Kinderen horen erbij.
Existentiële crisis
Anders dan vaak wordt gedacht, wordt daarmee niet bewerkstelligd dat kinderen die vroeg een onomkeerbaar, levens veranderend verlies meemaken ‘daar later geen last van zullen hebben’.
In feite laat het juist zien dat de impact van jong ouderverlies vele, vele malen groter is dan vaak wordt verondersteld. Het verlies van een ouder op jonge leeftijd is namelijk geen life-event. Het verlies van een ouder, of van beide ouders, is een existentiële crisis in het leven van een jong mens dat nog volop in ontwikkeling is.
Aanknopingspunten
Wat is voor jou de inhoud van ‘life-event’?
Wat is voor jou de betekenis van ‘existentiële crisis’?
©Kenniscentrum Verlaat Verdriet 2026