‘Zeg maar wat ik moet doen, dan doe ik het wel. Ik wil er vanaf.’
Ik herinner me nog zo goed een van mijn eerste bezoeken aan een therapeut. Natuurlijk zei ze: ‘Dat werkt niet zo.’ Wat voor mij op dat moment meteen twijfel aan haar competentie betekende.
Ik weet beter tegenwoordig. Veel beter. Maar oh, wat heb ik het in de loop van de jaren vaak van Verlaat Verdriet-ers gehoord. ‘Zeg maar wat ik moet doen. Ik ben tot alles bereid. Als ik er maar vanaf ben.’
En oh, wat weet ik inmiddels goed dat het niet zo werkt.
Mijnenveld
Een verlaat rouwproces is een weerbarstig proces. Een heel weerbarstig en vaak taai en ontmoedigend proces. Een proces waar je van alles in tegenkomt.
Verwachte zaken.
Onverwachte zaken.
Complicaties.
Verstrikkingen.
Ze dienen zich allemaal bij je aan. Een (z)ware tocht door een mijnenveld.
Niemandsland
Je overlevingspatronen loslaten.
Die patronen die je zo lang geholpen hebben je staande te houden.
Loslaten?
‘Wat blijft er van me over als ik die patronen heb losgelaten? Besta ik dan nog?’
Je begeeft je in Niemandsland.
Erger nog.
Je bevindt je in Niemandsland.
Je bent niet meer die je was.
Je weet nog niet wie je gaat zijn.
Twijfel en scepsis steken de kop weer op.
Hoe moet dit ooit lukken?
Je voelt je ontmoedigd.
Ontredderd.
Moe.
Teleurgesteld na al je inspanningen.
Nog steeds is het niet over.
Nog steeds heb je ‘het niet achter je gelaten’.
Waar kom je uit?
Aanknopingspunten
Bekijk op rouw kent geen tijd de module ‘mijnenveld’
©Kenniscentrum Verlaat Verdriet 2026