‘Ik heb geen enkele tastbare herinnering van mijn moeder.’
We zijn begonnen met de meerdaagse basisworkshop Verlaat Verdriet. Twee van de drie deelnemers hebben een of meer tastbare herinneringen meegenomen naar de workshop. Een horloge. Een ring. Een agenda. Een borduurwerk. Een kleine meetlat.
Hoe voelbaar is het verdriet van de deelneemster die niets mee heeft kunnen nemen. Ongemak. Frustratie. Het is er even helemaal. ‘Ik vind het zo erg dat ik geen enkele tastbare herinnering heb van mijn moeder.’ We begrijpen het allemaal heel goed. Voelen ons een beetje ongemakkelijk met wat wij wel hebben.
Tastbare herinnering
Als we ‘s avonds na afloop van de workshop nog even napraten, zegt een deelneemster wat schoorvoetend ‘Ik heb eigenlijk nog iets meegenomen. Ik wilde het daarstraks niet laten zien omdat ik het sneu vond, maar ik wil het toch wel graag met jullie delen.’ Vanzelfsprekend mag deze deelneemster haar bijzondere herinnering van haar moeder laten zien. Een poëziealbum. Compleet met het versje van haar moeder. In haar handschrift. Met de plaatjes die haar moeder erbij plakte. ‘Maar dat heb ik ook! Ik heb er helemaal niet aan gedacht, maar mijn poëziealbum heb ik nog.’
Op de Terugkomdag heeft ze haar poëziealbum bij zich.
Een tastbare herinnering.
Dus toch!
Aanknopingspunten
Wat is jou dierbaarste en tastbaarste herinnering aan je overleden ouder(s)?
Tip: als je geen tastbare herinnering hebt aan je overleden ouder(s), kijk dan eens in de spiegel. Wat zie je?
©Kenniscentrum Verlaat Verdriet 2026