Nog geen honderd meter van mijn Terschellingse plek staat een groepje geiten in de duinen. Al sinds jaren staan ze daar. Altijd als ik langs deze geiten kom moet ik denken aan de geitenwollen sokken die me jaren geleden een enorme, en bevrijdende, huilbui bezorgden.
Moeder
Een jaar of twintig geleden leerde ik iemand kennen die bijna twintig jaar ouder is dan ik. Er klikte iets moois tussen ons. Niet lang na onze eerste kennismaking liet ik me bij een volgende ontmoeting plompverloren tegen haar ontvallen: ‘Als ik nog een moeder uit mocht zoeken, dan wilde ik jou.’
Sokken
Op een avond ging ik naar haar toe. Ze woonde een paar kilometer van mijn huis. Ik ging op de fiets. En kwam in een ongelofelijke regenbui terecht. Doornat en koud kwam ik bij haar aan. Onmiddellijk riep ze: ‘Ik ga een trui voor je van boven halen. En straks brengen we je met de auto naar huis.’
De warme trui trok ik aan.
De mededeling dat ze met de auto naar huis zouden brengen deed me goed.
Maar wat me het allermeest goed deed waren de warme geitenwollen sokken die ze mee naar beneden nam en op de verwarming legde. ‘Trek die zo meteen aan’ zei ze tegen me.
Huilbui
Eenmaal thuisgebracht overviel me een enorme huilbui. Toen ik weer wat bijgekomen was realiseerde me ‘Die zorg, die heb ik dus nooit meer gehad.’
Altijd als ik langs die geiten in de duinen kom denk ik even ‘Sokken’.
Nog altijd, al is het ruim twintig jaar later, kan ik voelen hoe goed die zorg van toen mij heeft gedaan.
Tips:
Zien en horen
Rouw kent geen tijd
Lezen
Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek
Teruggaan om verder te kunnen
Handreikingen voor hulpverleners
Gat in je ziel. Helen door schrijven
Kenniscentrum Verlaat Verdriet
Verlaatverdriet.nu
©Titia Liese 2026, ©Kenniscentrum Verlaat Verdriet 2026
#verlaatverdriet #verlaterouw #kenniscentrumverlaatverdriet #jongouderverlies #teruggaanomverdertekunnen #handreikingenvoorhulpverleners #gatinjeziel