Regelmatig ontmoet ik in mijn werk Verlaat Verdriet-ers die vast zijn gelopen in hun werk.
Ze voelen zich mislukt.
Ik herken hun gevoelens daarover als de mijne.
Ooit gaf ik les. Stond ik voor de klas. Hoewel ik de eerste jaren met heel veel plezier werkte op mijn hele bijzondere, kleine schooltje groeide in de loop van de jaren het gevoel ‘Dit is niet mijn werk. Ik wil dit eigenlijk helemaal niet.’
Twijfel
Maar wat wilde ik dan wel?
Ik had geen idee.
Wat kon ik eigenlijk?
Ik had geen idee.
Naarmate de jaren verstreken verzandde ik steeds meer in mijn werk. Tot ik het gevoel had geen kant meer op te kunnen.
Vastgelopen
Vastgelopen in mijn werk.
Vastgelopen in mijzelf.
Dit wilde ik niet langer.
Maar wat dan wel?
Ik had geen idee.
Voelde me totaal mislukt.
De dag waarop mijn kleine schooltje voorgoed werd gesloten, en ik op straat kwam te staan zonder werk, voelde als een bevrijding. Maar tegelijkertijd ook weer niet.
Mislukt
Ik was totaal opgebrand. Draaide maanden en maanden (of eigenlijk, om helemaal eerlijk te zijn: jaren en jaren) om me zelf heen.
Ik was een zombie geworden in mijn eigen leven. Dat was eigenlijk het enige wat ik nog was: een zombie.
Mislukt.
Zonder doel.
Zonder perspectieven.
‘Ik voel me mislukt’ klinkt mij dus erg bekend in de oren als ik het een Verlaat Verdriet-er weer hoor zeggen.
Aanknopingspunten
Wat betekent ‘mislukt’ voor jou?