In mijn Verlaat Verdriet-workshops besteed ik er altijd aandacht aan.
Hoe noem jij, in jezelf (dus als je in gedachten bij je vroeg overleden ouder bent), je moeder of je vader?
Denk je dan Mama?
Papa?
Mammie?
Pappie?
Mijn moeder?
Mijn vader?
Bewustwording
Hoe noemde jij als kind je overleden ouder?
Een moment van bewustwording. Zeker bij deelnemers aan de workshop die op dat moment vaak kunnen voelen hoe groot de afstand is geworden tussen hen en hun overleden ouder.
Zelf ben ik me er zeer van bewust dat ik, als ik in gedachten bij mijn moeder ben, ‘mijn moeder’ denk. Iets in mij verzet zich altijd weer om ‘mammie’ te denken.
En toch… uit de tijd dat ik zelf nog verschillende therapieën volgde herinner ik me therapeuten die ‘mama’ zeiden als het over mijn moeder ging (en dat gebeurde in die tijd nogal eens).
Zodra ik ‘mama’ hoorde was ik weg. Dan ging het niet meer over mijn ‘mammie’.
En dan ging het dus ook niet meer over mij!
Aanknopingspunten
Hoe noemde jij je overleden ouder?
Wat gebeurt er met jou als je dit woord hardop uitspreekt?