Mogelijk verloor je in je jeugd je ouder als gevolg van zelfdoding.
Mogelijk deed je ouder verschillende pogingen tot het definitieve einde daar was. Een dreiging die overal in zat. Die constant aanwezig was. Ook als je van huis was, was er altijd die vraag: ‘Hoe vind ik haar/hem als ik weer thuiskom?’
Mogelijk was jij degene die je ouder na haar/zijn zelfgekozen dood vond.
Onveilig
Altijd was er die onveiligheid. Dat tekort aan geborgenheid. Niet alleen door de dreiging die uitging van de ouder die een einde maakte aan haar/zijn leven. Ook je andere ouder kon niet naar behoren functioneren.
Aanpassen
Je probeerde zo weinig mogelijk overlast te bezorgen.
Je ging zorg dragen voor je ouder(s).
Gevoelens van schaamte, machteloosheid, verdriet, boosheid, schuld gingen deel uitmaken van je leven.
Met wie kon je praten over wat er bij jou thuis gebeurde?
Waar moest je heen?
Naar wie kon je toe?
Wie ving jou op?
Wie zag wat er bij jou thuis gaande was?
Wie wilde weten wat er bij jou gaande was?
Wie wilde ingrijpen?
Wie kon ingrijpen?
Wie zorgde er voor jou?
Last
Tot op de dag van vandaag kan je je belast voelen met de gevolgen. Niet alleen door het verlies van je ouder, maar ook door de wijze waarop je ouder overleed. Een last die niet thuishoort op jouw schouders.
Het lag niet aan jou dat je ouder het leven niet meer aankon.
Het lag niet aan jou dat je ouder ervoor koos uit het leven te stappen. Jou voorgoed achter te laten.
Bevrijden
Het leven en het lijden van je overleden ouder is haar/zijn verantwoordelijkheid. Toen. En nu.
Bevrijd je van deze ondragelijke last die jou verhindert voluit te leven. Van deze last die niet op jouw schouders hoort.
Kom uit de schaduw.
Stap in het licht.
Aanknopingspunten
Als je jong je ouder bent verloren door zelfdoding.
Welke last(en) draag jij dan op je ouders?
©Kenniscentrum Verlaat Verdriet 2026