Herstelverhaal Stephanie - Kenniscentrum Verlaat Verdriet

Ik ben Stephanie (1978). Ik was 14 jaar toen mijn vader overleed na een ziekbed van 3 maanden. Graag neem ik je mee in mijn herstelverhaal.

Mijn ervaringen in de hulpverlening

Op mijn 16^e ben ik aangemeld bij de jeugdhulpverlening. Omdat er jaren lang niet werd gekeken naar het overlijden van mijn vader kreeg ik DSM-diagnoses. Alsof dat het probleem was. Als gevolg hiervan heb ik lang in de jeugd- en volwassen hulpverlening gezeten.

Verlaat Verdriet is echt een blinde vlek in de hulpverlening heb ik ervaren. Zowel in de jeugdhulpverlening, als in de volwassen GGZ. Die blinde vlek kon ik toen niet benoemen. Dat kan ik nu wel.
Ik was inmiddels 36 jaar toen een maatschappelijk werkster tegen me zei: ‘Ik denk dat je de dood van je vader niet hebt verwerkt.’ In al die jaren hulpverlening was zij degene die het eerst zaadje plantte. Eindelijk voelde ik me begrepen. Helaas ging mijn maatschappelijk werkster met pensioen. Niemand ging verder met wat zij in gang had gezet. Opnieuw voelde ik me onbegrepen.

Mijn eigen weg

Ik ben mijn eigen weg gaan bewandelen. In mijn zoektocht kwam ik bij een Verlaat Verdriet-ervaringsdeskundige. Van het vroege verlies van haar moeder heeft zij haar levenswerk gemaakt: Verlaat Verdriet en verlate rouw. Deze ontmoeting betekende een kantelpunt in mijn leven. Eindelijk voelde ik me echt begrepen. Ik ging begrijpen waarom dingen in mijn leven zijn gegaan zoals ze zijn gegaan. Door de workshops ik bij haar volgde kon ik weer verbinding leggen met mijn vader. En met mijzelf. Ik moest terug naar het verlies van toen, iets wat in de hulpverlening destijds nooit kon gebeuren.

Ervaringsdeskundige

Jarenlang ben ik op het verkeerde spoor gezet over het verlies van mijn vader, en wat het heeft betekend tal van DSM-diagnosen te krijgen die niet op mij van toepassing waren. Het heeft me jaren van mijn leven gekost. Eerst de jarenlange ervaringen van niet begrepen te worden. Dan de jarenlange worstelingen met de DSM-diagnosen die me een totaal verwrongen beeld van mijzelf gegeven hebben (plus de bijbehorende strategieën in de hulpverlening die me eerder verder weg brachten van herstel dan ernaartoe). Gelukkig heb ik de kracht gehad mijn eigen weg te gaan. Vanaf die tijd vond ik gelukkig mensen om me heen die me steunden. Eindelijk werd ik begrepen in wat er met me aan de hand was. Ik had de dood van mijn vader niet verwerkt. Eindelijk begrepen mensen, waaronder hulpverleners, meer van de levenslange invloed van de vroege dood van een ouder.

Herstelverhaal

Ik voel een enorme drive om mijn bijdrage te leveren aan meer erkenning, kennis en kunde van Verlaat Verdriet en verlate rouw bij verlaat verdriet. Door het delen van mijn herstelverhaal hoop ik de hulpverleners wakker te schudden. Ze te laten ervaren wat nodig is geweest bij mij. Mijn kennis uit ervaring deel ik graag. Zelf heb ik mijn leven terug gewonnen. Maar dat is onnodig extra pijnlijk geweest, en het heeft onnodig lang geduurd.